موقعيت جغرافيايي: روستاي سامان در شمال غربي شهرستان ساوه و با مختصات جغرافيايي 35 درجه و 16 دقيقه عرض شمالي و 49 درجه و 36 دقيقه طول شرقي، در دامنه جنوبي كوه‌هاي خرقان، در مجموعه دهستان مزلقانچاي و  19 كيلومتري شمال غربي بخش نوبران واقع شده است. مسير حركت از ساوه به سمت غرق آباد، سپس نوبران و سامان مي باشد.

 

 

  

آب و هوا: آب و هواي اين روستا متمايل به سرد و نيمه خشك است.

در برخي كتاب ها از مجموعه دهستان مزلقانچاي، با عنوان مزدقن چاي هم ياد شده،

از جمله در كتاب «جغرافياي تاريخي ساوه»[1] آمده است كه روستاي سامان در كنار 47 روستاي ديگر دهستان «مزدقن چاي» را تشكيل مي دهند.

اينكه كداميك از واژگان «مزدقن چاي» به گفته اين منابع و يا «مزلقانچاي» بر اساس گويش محلي، صحيح است، نياز به بررسي دارد كه در مطلب مستقلي بدان پرداخته خواهد شد. (البته سپاسگزار خواهيم شد هر كدام از خوانندگان محترم نظري در اين مورد دارد، با تماس با مديريت وبلاگ نظر خود را مطرح نمايد.)

اين روستا در در ارتفاع 1950 متري قرار دارد و از اين لحاظ آب و هوايي سردسير دارد، بگونه اي كه تغييرات فصلي معمولا ديرتر از روستاهاي اطراف در اين روستا نمود مي‌يابند.

            اما  كوه‌هاي خرقان، رشته كوه طويلي است كه در مسير شهرستان هاي همدان، قزوين و ساوه از سمت شمال غربي به سوي جنوب شرقي به طول 163 كيلومتر  و عرض آن بين 10 تا 20 كيلومتر كشيده شده است.

اين رشته كوه كه از روستاي قره بلاغ (چشمه سياه) واقع در دهستان خرقان غربي (شهرستان قزوين) شروع و تا گردنه رنگرز واقع در شمال ساوه ادامه يافته است، از كوه هاي بسياري تركيب يافته كه مهمترين آنها عبارتند از: غازيان، شاه گلك، قراقي، ازون بلاغ، گورقلعه، قراول خانه، پنجه انگشت، قره گوني، گوجه يقوز، قره توپراق، قجير، زيارت بلاغي، موسي ارخنجي، اينچه قارا، گونل و شاه پسند كه بلندترين آنها يعني قله كوه اينچه قارا به ارتفاع 2944 متر واقع در 57 كيلومتري غربي شمال ساوه و 20 كيلومتري شمال شرقي نوبران است.

 

 

در دامنه جنوبي اين رشته كوه رودخانه هايي همچون: لوئين، كشك ور، ميمه، سامان، گزل دره، كرفس (با كسر ف)، ومق و بيزيه رود سرچشمه مي گيرند.

ميانگين دماي ساليانه اين رشته كوه 10 تا 20 درجه و ميزان بارندگي ساليانه آن 300 تا 500 ميلي ليتر و از نظر زلزله خيزي مناطق  غربي آن بي زيان و بتدريج كه رو به سوي جنوب خاوري مي رود به كم زيان، نيم زيان و بخش اكثر آن به پرزيان مبدل مي گردد.[2]

 

تنظیم: حمید رضا انوری

[1] - نوشتة مرتضي سيفي فمي تفرشي (انتشارات حميد به سال 1370)

[2]  - (منبع: گيتاشناسي ايران – جلد سوم -  نوشته: مهندس عباس جعفري - ص 232)