سوگواري هاي مذهبي و عزاداري در ميان اهالي روستاي سامان به روش تعزيه يا شبيه خواني و سينه زني و دسته گرداني يا روضه خواني و مجالس سخنراني انجام مي شده است و در اين ميان برخي از اهالي نيز سعي مي كنند تا به گونه اي با اداي نذورات خود از اهل عزا پذيرايي بعمل آورند.

در اين ميان برخي آداب و رسوم هم به اجرا در مي آمد، بطور مثال روز اول محرم بچه هاي روستا جمع مي شدند در ميدان اصلي روستا (اويان محله) و با صداي بلند يا حسين يا حسين گويان و ذكر شهادت ابي عبدالله (ع) خبر از آمدن محرم مي‌دادند.

انجام كارهاي روزمره در ايام تاسوعا و عاشورا حرام و نوعي معصيت پنداشته مي شود. حتي بنوعي رسم بود كه آب را در پاره اي مواقع از گردش آبياري خارج مي كردند و استفاده از آن را حرام مي دانستند. در اين روزها مردم به امام زاده طيب طاهر مي رفتند و در آنجا به عزاداري مي پرداختند. البته سال هاست كه اين مراسم تعطيل شده است.      

شب عاشورا حليم بار مي گذاشتند تا صبح عاشورا بين مردم و اهالي توزيع شود؛ پاره اي از اهالي نيز كه نذر غذا داشتند، روز تاسوعا يا عاشورا گروه شبيه خوان را دعوت مي كردند.

در بين تمامي برنامه ها و مراسم محرم،‌ مراسم نمايش تعزيه يا شبيه خواني،‌ يكي از پرطرفدارترين و جدي ترين برنامه ها بود كه در اينجا بي آنكه قصد پرداختن به خود مراسم تعزيه و تاريخچه و جايگاه آن در بين مردم ايران را داشته باشم، تنها قصد دارم چند خطي در مورد جايگاه اين مراسم در بين اهالي روستاي سامان بنويسم و يادي كنيم از برخي از شبيه خوان هاي قديمي روستا.

تعزيه يا شبيه خواني: اين نمايش بسيار مورد علاقة مردم متدين سامان بود و در دهة نخست محرم، هر روز يكي از پرده هاي واقعة عاشورا به نمايش در مي آمد.

مكان تعزيه: اين نمايش بطور معمول در قلعه بالا  و در فضاي باز ميدان «اويان محله» برگزار مي شد، ضمن آنكه در دوره هايي كه محرم با زمستان همزمان مي شد، برگزاري مراسم به داخل مسجد روستا در همان ميدان (عكسش را در تارنماي عكس ها مي توانيد ببينيد) انتقال مي يافت.

هنگام برگزاري مراسم (پيش از ظهر تاسوعا و عاشورا) جمعيت بي سابقه اي در ميدان جمع مي شد و زنان از پشت بام ها نظاره گر اين مراسم مي شدند.