پيشينهي حمل و نقل - 1
ابتدا بايد پوزش بخواهم بخاطر تاخير و بي نظمي در انتشار اين مطالب و تشكر كنم از لطفي كه دوستان و همولايتيها نسبت به اين وبلاگ ارزاني ميدارند.
***
پيش از ورود به بحث، يادآوري اين نكته ضروري است كه اين تاريخچه از ميان گفتهها و خاطرات برگرفته شده و به همين خاطر ميتوان اين احتمال را داد كه برخي اطلاعات جابجا و يا در يادآوريها فراموش شده باشن، به همين خاطر مطالبي كه در اين بخش و حالا ساير بخشها مشاهده مي كنيد و ممكنه با آنچه كه شنيدهايد و يا بياد داريد تفاوت داشته باشه، حتما ملاحظه خود را منعكس كنيد تا نسبت به تكميل و اصلاح مباحث استفاده بشه.
اينطور كه از ميان گفتهها مي توان فهميد ابتدا مرحوم مريخي نخستين اتوبوس را در مسير تهران – سامان براه انداخت كه رانندهي آن يك فرد غيربومي بود.
در كنار آن حمدالله منصوري (كه همچنان با 104 سال سن در قيد حيات هستند و برايشان آرزوي سلامتي و طول عمر بيشتر مي كنيم) به همراه مرحوم مشهدي قربان يوسفي براي نخستين بار و البته به مدت بسيار كوتاهي با خريد يك اتوبوس آمريكايي بجامانده از جنگ جهاني دوم كه به GMC يا «جيمس» مشهور بودند، به جابجايي مسافر بين تهران و سامان اقدام ميكنند. اين حركت مربوط ميشه به اواخر دههي 1330 (دقيق تر حدود 29-1328) كه البته آقاي منصوري پس از چند ماه از اين كار دست مي كشد، اما مشهدي قربان يوسفي كار را ادامه مي دهد.
اين نخستين سرويس حمل و نقل مسافري براي روستا بود که از اواخر دهه 30 شمسي براه افتاد. مكان حركت اين اتوبوسها هم پاركينگي بود در ميدان اعدام سابق (ميدان قيام كنوني) كه به پاركينگ «نمكي» شناخته ميشد.